silenziorum©

dysthymia

2012-01-07T17:46:00.001+01:00

to ja
wór bez dna
wszechświat miejsca na nowy ból
przyjmuję na czas nieokreślony

Obraz: !nail85 DIGART

szpital

2011-11-24T22:18:00.032+01:00

"- A więc usuną mi macicę... - powiedziała z niedowierzaniem.
- Macicę, jajniki i jajowody; w ten sposób uniknie się ryzyka rozrostu chorych komórek [...].
Nie bała się. Operacja trwała nieco ponad dwie godziny. Annabelle obudziła się nazajutrz. Przez okno widziała niebieskie niebo, gałęzie drzew poruszane lekkim podmuchem wiatru. Niemal nic nie czuła. Chciała zobaczyć bliznę na podbrzuszu, ale nie odważyła się poprosić o to pielęgniarki. Dziwnie było pomyśleć, że jest tą samą kobietą, tyle że odebrano jej narządy rozrodcze. Słowo "usunięcie" krążyło jej pewien czas po głowie, potem jego miejsce zajął bardziej brutalny obraz. "Wypatroszono mnie - pomyślała - wypatroszono mnie jak jakiegoś kurczaka"[...].
Nie odczuwała niczego szczególnego poza ogólnym, niemal metafizycznym smutkiem. Życie tak już jest urządzone, myślała; w jej ciele nastąpił zakręt, nieoczekiwany i niczym nieusprawiedliwiony zakręt; jej ciało nie może już stanowić źródła szczęścia i radości. Wręcz przeciwnie, stanie się stopniowo, właściwie już niedługo, źródłem kłopotów i nieszczęścia dla siebie samej i dla innych. Musi więc zniszczyć swoje ciało.
[...] życie jawiło jej się niczym zły żart, żart nie do przyjęcia [...].

Źródło: "Cząstki elementarne", Michel Houellebecq, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2003, str.319 - 323.

Obraz: ~zif DIGART

o pustce

2011-11-06T18:16:00.066+01:00

Ze wstępniaka Rafała Bryndala:

"[...] Już od najmłodszych lat zmagamy się z tym, aby wypełnić czymś konkretnym pustą kartkę, którą metaforycznie możemy nazwać życiem. W miarę rozwoju sytuacji i w miarę wzrostu obywatelskiej świadomości rysunek wypełnia się kolejnymi elementami. Pojawia się żona, basen, mąż, kosiarka do trawy, kot, pamiątka z Egiptu, rower i jakieś dziecko. Trzeba zakryć przecież białe plamy, które mogą wywoływać strach. Boimy się, że nie jesteśmy w stanie wypełnić sobie życia tym wszystkim, o czym słyszeliśmy w bajkach od rodziców i tym, czego dotyczą najbardziej atrakcyjne reklamy.

[...] W głębi jednak duszy większość z nas zdaje sobie sprawę, że to wszystko to jest jedno wielkie NIC. To gra pozorów, w której wygrywa ten, kto potrafi sobie więcej wpisać do życiorysu.

[...] Pustka towarzyszy nam bez przerwy i odbija się w naszej podświadomości niepokojącym echem, jakbyśmy żyli w ogromnym słoju po ogórkach.

[...] Wynosimy się na wieś, lecimy nurkować, chodzimy na zajęcia z ceramiki kosmicznej albo zaczynamy hodować.

Wszystko wydaje się jednak na próżno. Pustka nie znika.

[...] Pustka to niekończąca się nigdy tęsknota za czymś, co w naszej wyobraźni istnieje za rogiem, za granicą, za górami i lasami czy tylko za tapczanem.

[...] Przenosimy się z knajpy do knajpy, jeździmy tramwajami, chodzimy w góry, do sauny czy wreszcie do kościoła, aby znaleźć kogoś, kto postara się te nasze rozterki zrozumieć. Myślimy często, może nazbyt naiwnie, że ten ktoś stanie się naszym sensem życia. [...] przez moment mamy alibi na życie. [...]"

Źródło: BLUSZCZ NR 11 (38), Listopad 2011, str. 5

przynajmniej

2011-08-16T21:50:00.000+02:00

a gdy człowiek jest już całkiem sam
to przynajmniej może swobodnie
płakać w głos
skowyczeć
wzdłuż grani pogardy

Obraz: fremal - DIGART

masquerade

2011-07-28T01:05:00.000+02:00

Tune udostępnił kolejny utwór ze swojej debiutanckiej płyty:

Prawdziwy smaczek. Jestem w nich zakochana. Genialne.

PS.: Wkurza mnie tylko, że płyta zamówiona u zespołu na Allegro miesiąc temu, nigdy nie dotarła i nikogo to nie rusza :-/

wrażenie

2011-07-26T21:13:00.002+02:00

Przeczytane na Porcelanowy Blog:

"Ludzie sypiają ze sobą, nic ekscytującego. Zdjąć przed kimś ubrania i położyć się na kimś, pod kimś lub obok kogoś to żaden wyczyn, żadna przygoda. Przygoda następuje później, jeśli zdejmiesz przed kimś skórę i mięśnie i ktoś zobaczy twój słaby punkt, żarzącą się w środku małą lampkę, latareczkę na wysokości splotu słonecznego, kryptonit, weźmie go w palce, ostrożnie, jak perłę, i zrobi z nim coś głupiego, włoży do ust, połknie, podrzuci do góry, zgubi. I potem, dużo później zostaniesz sam, z dziurą jak po kuli, i możesz wlać w tą dziurę dużo, bardzo dużo mnóstwo cudzych ciał, substancji i głosów, ale nie wypełnisz, nie zamkniesz, nie zabetonujesz, nie ma chuja."

Jakub Żulczyk "Ślepnąć od świateł"

No, wstrząsnęło.

już

2011-07-15T23:26:00.001+02:00

już nawet płakać się nie chce.

GRABEK ON TOUR 2011

2011-05-19T21:29:00.002+02:00

GRABEK ON TOUR 2011

28 maja Gliwice - Halogen
02 czerwca Ciechanów - Ciechanów - Ogólnopolski Festiwal Teatralny Dionizje
03 czerwca Wrocław - Firley
04 czerwca Warszawa - Teatr Kamienica
08 czerwca Kraków - ALCHEMIA
14 czerwca Katowice - Rondo Sztuki - OTWARCIE FESTIWALU FILMOWEGO ARS INDEPENDENT
15 czerwca Poznań - Empik (recital + spotkanie z fanami)
16 czerwca - Poznań - Meskalina
17 czerwca - Kalisz - XVIII Międzynarodowy Festiwal Artystycznych Działań Ulicznych "LA STRADA"
18 czerwca - Wałbrzych - Apropos
24 czerwca - Tarnów - Carpe Diem
25 czerwca - Rzeszów - Carpe Diem
26 czerwca - Częstochowa - Carpe Diem
30 czerwca - Zamość - Zamojskie Lato Teatralne
11 września - Dobre Miasto

źródło: GRABEKMUSIC

PASSION

2011-05-13T23:14:00.001+02:00

the journey is over

2011-05-04T23:20:00.000+02:00

Tune - olejny łódzki zespół, którego muzyka przeszywa mnie do samego szpiku. Ich debiutancka płyta LUCID MOMENTS wychodzi lada dzień.

Na płycie znajdą się następujące utwory:

1. Dependent

2. Repose

3. Confused

4. Lucid Moments

5. Mip

6. Dimensions

7. Cabin Fever

8. Masquerade

9. Dr Freeman

Basista zespołu, Leszek Swoboda tak w jednym z wywiadów opisał treść albumu: „Lucid Moments” to chwile świadomości wyrwane z błogiego snu, letargu gdy bohater naszej opowieści musi stawić czoła rzeczywistości, której nie do końca rozumie i tak naprawdę nie chce zrozumieć. To opis wszystkiego co widzi po przebudzeniu. To wewnętrzne poszukiwania odbiorcy i powiernika, głosu który go przez ten świat przeprowadzi. To także próba kompromisu i walka w momencie gdy głos ten stara się przejąć całkowitą kontrolę".

[źródło: SALON PROGRESYWNY ]

Poniżej utwory promujące album. Ja już nie mogę się doczekać.

Dependent

Confused

Więcej na: oficjalnej stronie zespołu oraz na MySpace.

paradoks zależności

2011-05-01T23:37:00.001+02:00

"Z teorii przywiązania wynika, że większość kobiet i mężczyzn koncentruje się na swoich potrzebach tak długo, dopóki nie zostaną zaspokojone. Dopiero wówczas kierują swoją uwagę na zewnątrz. To zjawisko jest określane jako "paradoks zależności": im bardziej jestem od kogoś zależna i mogę na nim polegać, tym - w efekcie - bardziej staję się niezależna i twórcza.
[...] Zdolność do wyruszenia w świat na własną rękę często wynika ze świadomości, że wiemy, iż jest ktoś, na kim możemy polegać. Gdyby streścić teorię przywiązania dorosłych w jednym zdaniu, brzmiałaby ona tak: jeśli chcesz osiągnąć osobiste szczęście i być niezależny, najpierw znajdź osobę, na której możesz polegać i razem starajcie się osiągnąć niezależność."

Ku pamięci :-)

Źródło: "Charaktery" Nr 5, maj 2011, str. 36, "Kod bliskich związków", Amir Levine, Rachel S.F. Heller .

inadditionnability

2011-04-14T23:52:00.001+02:00

zdarzyło się o jedno za dużo jedna niedziela za dużo jedno otwarcie oczu za dużo
wyskrobane paznokciem z niej każde nieprawe uczucie i każda niespokojna myśl i rozwieszone to wszystko na murach wydrapane wydarte rozpisane na wzory wskazane poślinionym paluchem zanalizowane i osądzone
w środku wytarte ścierą i zalane wapnem gaszonym

zrozumiała że nie ma już do tych myśli prawa ani do siebie prawa ani do nieprzystawania

że wysycha to co dopiero wyrosło że zdycha gnije i daje o sobie zapominać

jak jej przykro jak boli kłuje jak oset a może jednak

chyba jednak wszystko jedno

i jej jest coraz mniej i nie pasuje już do niczego do nikogo tymi ogryzkami tymi kikutami tymi
coraz jej mniej nie będzie co chować pod ziemią czego żałować nie będzie co opłakiwać malować na czarno paznokci nie będzie po co malować powiek nie będzie po co
nie zasłużyła na łzy na śmiech na miłość niemiłość na oddychanie słońcem na to by życie dla niej z nią urodziny narodziny święta
i żeby pisać o niej w pierwszej osobie też nie zasłużyła

wymiotuje codziennie czasem który został piekłem z wódką rzyga
złego nie rozpamiętuje nie pamięta dobrego
płaska jak stół neutralna ogolona zdezynfekowana
trwa

Song for Eli by The Mad Pride

Obraz: niQuaone DIGART

woodkid

2011-04-07T10:50:00.001+02:00

Woodkid - Iron from WOODKID on Vimeo.

Deep in the ocean, dead and cast away
Where innocences burn in flames
A million mile from home, I’m walking ahead
I’m frozen to the bones, I am

A soldier on my own, I don’t know the way
I’m riding up the heights of shame
I’m waiting for the call, the hand on the chest
I’m ready for the fight, and fate

The sound of iron shocks is stuck in my head,
The thunder of the drums dictates
The rhythm of the falls, the number of deads
The rising of the horns, ahead

From the dawn of time to the end of days

I will have to run, away I want to feel the pain and the bitter taste

Of the blood on my lips, again

This deadly burst of snow is burning my hands,
I’m frozen to the bones, I am
A million mile from home, I’m walking away
I can’t remind your eyes, your face

there goes everything

2011-03-28T23:42:00.000+02:00

"So many things to say
But these are only words
Now I've only words
Once there was a choice"

Obraz: Zdzisław Beksiński
Muzyka: David Sylvian, Robert Fripp

should I sing sad farewell ?

2011-03-15T19:08:00.010+01:00

Gdy przesuwała się oś Ziemi, a ściana wody gwałtem uciszała skowyt, ktoś po innej stronie fali regulował spokojnie przerzutki roweru, okna świeciły wiosną, a gazety roztrząsały rok mijający od Tamtego-Kwietnia.
Zegary i elektrownie tykały coraz głośniej, należały jednak do umykającej zmysłom i lekceważonej powszedniości. Koty marcowały, a tamten mężczyzna kolejny tydzień rozważał za i przeciw, dławiąc wygodnym oportunizmem strach przed nieznanym. I wciąż nie mógł się obudzić i zobaczyć. Dziewczyna-na-niepogodę, która dotąd tchórzliwie zamykała oczy przed niemiłością, zapragnęła w końcu wyrzucić wyświechtany kłamstwami parasol i zakopać głęboko sny o tym, co niespełnialne. Chciała, by czyste niebo nareszcie ogrzało jej nieobjęte od dawna ramiona. Zastanawiała się, czy ma prawo być kiedykolwiek szczęśliwa. Czy odnajdzie ją ktoś z odwagą w sercu.

Ale potem niespodziewanie świat się skończył przykryty chmurą nieszczęścia.
I nagle nie było już uczuć ani czasu.

Obraz: !alkor12 DIGART

ARCHIVE - Unreleased Demos - Pledge Music

2011-03-12T19:31:00.040+01:00

Dostałam. Pocztą. Royal Mail z Wielkiej Brytanii. Nareszcie.

Efekt wzięcia udziału w kampanii na PLEDGE MUSIC wspierającej wydanie przez Archive koncertowego DVD.

Sądziłam, że będą to jakieś nudne ochłapy, ale na szczęście płyta mnie nie rozczarowała.

Wysłuchałam z przyjemnością, więc się nią z Wami dzielę :-).

I naturalnie nie mogę się już doczekać 12 kwietnia: koncertu Archive z poznańską orkiestrą kameralną L'Autunno.

in love with Grabek...

2011-03-10T22:37:00.002+01:00

Wojtek Grabek stał się moją miłością niedawno, w minionym roku, przy okazji ukazania się w sieci albumu Grabek 8. Tak naprawdę to dostałam prawdziwego świra na jego punkcie. Utwór "101010" to arcydzieło.
Tacy twórcy przywracają mi wiarę w polską muzykę. Nie będę się rozpisywać o biografii, skojarzeniach, inspiracjach, bo to przestaje być ważne, gdy ma się do czynienia z CZYMŚ TAKIM:

8 by GRABEK

I EPka z 2009 roku:

Więcej na MySpace

choose your nightmare

2011-03-09T23:27:00.000+01:00

każdy dzień

rozbijam na coraz drobniejsze kawałki

by już nic się nie dało skleić

każdą część siebie

tłukę na miazgę

by już nic się nie dało pozbierać

Obraz: DIGART

Wrocławski Mikromusic w łódzkiej Wytwórni.

2011-03-05T15:43:00.056+01:00

Na jesieni ubiegłego roku Mikromusic wydał trzecią płytę, "Sova", która zebrała już wiele pozytywnych recenzji, a także doceniona została Nagrodą Kulturalną Gazety Wyborczej. Dzięki dobremu duchowi z managementu miałam możliwość przesłuchać sample z albumu. Ale dla mnie to było za mało, chciałam usłyszeć zespół na żywo. 26 lutego w łódzkiej Wytwórni przekonałam się, że Mikromusic wypada świetnie na koncertach, mało tego, chyba wolę ich na koncertach niż z głośników w domu (fakt, mam kiepski sprzęt). Energia muzyków, ich profesjonalizm i radość z grania sprawiły, że wieczór zaliczam do wyjątkowo udanych.
Relaksujący funkowo-jazzowy klimat wprawił mnie w dobry nastrój, oraz sama świadomość, że są w Polsce NAPRAWDĘ utalentowani wykonawcy, a nie tylko ci sztucznie wywindowani na szczyt przez komercyjne media. Najbardziej urzekła mnie warstwa instrumentalna, chłopcy są genialni, nie usłyszałam ani szczypty elektroniki, koncert od początku do końca zagrany był akustycznie. W pewnym momencie miałam wrażenie, że słyszę elektroniczny tripowy bit, okazało się, że to Łukasz Sobolak takie cuda tworzy na perkusji. Wokal Natalii Grosiak - choć technicznie bez zarzutu - jest słodki, bardzo delikatny, miejscami nawet za bardzo (naturalnie, to kwestia gustu) - można odnieść wrażenie, że Natalia nie pokazuje do końca swoich wokalnych możliwości. A na pewno je ma: na koncercie utwór "Oczko" (poniżej do odsłuchu) zaśpiewała naprawdę brawurowo, aż przechodziły ciarki!

Myspace Muzyka

Majstersztykiem i moim faworytem na albumie jest utwór "Szkodnik": tutaj muzycy w pełni pokazują, na co ich stać:

Teksty są liryczne, poetyckie, pełne przewrotnych obrazów, tworzą nieco oniryczny klimat, ale nie wszystkie do mnie trafiły: na przykład tekst utworu "Do kieszeni" trochę razi mnie naiwnością.
Podczas koncertu kilkakrotnie odniosłam wrażenie, jakby wokal oraz warstwa tekstowa były zbyt subtelne w stosunku do muzyki - dynamicznej, zadziornej, "z pazurem".
Ale może właśnie na tym polega fenomen i niepowtarzalność Mikromusic: takie połączenie słodkości lodów waniliowych z ogniem chili; po pierwszych funkowych bitach spodziewamy się usłyszeć zachrypnięty "czarny" głos, a dochodzi nas ciepły, delikatny, dziecięcy wręcz śpiew.

Zachęcam do zapoznania się z twórczością zespołu na koncercie, najlepiej klubowym, przy lampce wina albo filiżance dobrej kolumbijskiej kawy :-).
Polecam wszystkim poszukującym optymizmu i ciepła w muzyce.

mujer

2011-02-19T22:27:00.003+01:00

being cut to shreds

2011-02-16T23:20:00.013+01:00

Przeczuwała, gdzie jest jej miejsce, jaka rola i koniec. Właściwie, już od początku w jej głowie tliła się ta prawda.
Mimo to powiedziała: - Chcę nosić twoje koszule i patrzeć, jak śpisz.
Jego skronie lekko pulsowały, gdy niepewność strumieniem płynęła z jego ust. Ten potok niezdecydowania wzięła za wyznanie miłości, tak bardzo chciała się w końcu przy nim zatrzymać, że prawie oślepła.
Tamtego dnia jej serce wyciekło przez małą niewidoczną rysę na skórze i wsiąkło w czarne kilometry asfaltu, które ją od niego dzieliły.
W domu miał być ogień, a do domu proste drogi...
Wróciła do siebie rozpaczą na oklep. Z rozwianą pustką w pogniecionej reklamówce.

OBRAZ: DIGART

mickey rourke and rock'n'roll haters

2011-02-13T22:41:00.091+01:00

Zespół Mikirurka istnieje już sobie trochę na świecie, ale dopiero w październiku 2010 na świat wyszedł longplay z prawdziwego zdarzenia "I Hate You Rock'n'Roll". Wcześniej zespół wydał serię demo-epek, które notabene od razu trafiły do moich ulubionych.
Nie ma co sugerować się okładką i tytułem albumu: ta muzyka to energetyczny rock&roll niemalże w czystej postaci. Niemalże, bo gdzieniegdzie da się słyszeć i blues, i funkowy beat. Pierwsze moje muzyczne skojarzenia po wysłuchaniu płyty to Mike Patton i Foo Fighters. Płyta nie porywa nowatorstwem czy jakąś cudowną oryginalnością, jest natomiast świetnie zagrana i zaśpiewana, jeśli lubicie przebojowego rocka na wysokim "zachodnim" poziomie, to poniżej można odsłuchać cały album. Moim osobistym faworytem jest utwór On My Grave, wiadomo: zalatuje moją ukochana psychodelią, poza tym, kocham ten wokal w Ain't no Harm.

Szczerze powiem, że i tak jestem zakochana we wcześniejszym dorobku zespołu, poniżej moje ukochane utwory, od których zaczęła się fascynacją Mikirurką.

Majstersztyk, czyli "Dead Hero or Living Coward?":

Mroczne i zabawne "But Mine":

Więcej na MySpace .

helplessness

2011-02-08T23:41:00.003+01:00

To było jak wczoraj. Roztańczonym krokiem wyruszyłam jednokierunkową pełną świateł ulicą, zatrzaskując jedyne drzwi.
Daleko mi jeszcze do ciebie? Brodzę po kolana w śniegu, idę pod wiatr na oślep, usta mam zapchane watą z białej mgły. Tęsknota skrapla się w bezradność, zamarzniętą bezradnością mam umazane policzki. Widzę schody, ale nie dosięgam stopni.
Strach zamalował czarną farbą drogowskazy, kochanie... czy to w tym kierunku jest nasz dom?
Idę do ciebie kolejny miesiąc, niedługo zielona wiosna, nie jestem gotowa.
Proszę, zawołaj mnie głośniej.

Obraz: Alvaro Castagnet

bohomażąc

2011-02-05T23:17:00.006+01:00

Tym razem wyżywałam się ołówkami.

2011-02-03T18:51:00.021+01:00

Come on hold my hand I want to contact the living
Not sure I understand This road I've been given
I sit and talk to God And he just laughs at my plans
My head speaks a language, I don't understand
I just wanna feel real love Feel the home that I live in
'Cause I got too much life Running through my veins,
going to waste

I don't want to die But I ain't keen on living either
Before I fall in love I'm preparing to leave her
Scared myself to death That's why I keep on running
Before I've arrived, I can see myself coming
I just wanna feel real love And life ever after
There's a hole in my soul You can see it in my face
It's a real big place

2011-01-29T23:31:00.019+01:00

W życiu jedyną pewną rzeczą jest zmiana. Kilka miesięcy temu została romantyczką.

takesome

2011-01-10T23:01:00.006+01:00

A więc wie, że teraz jest już taka jak inne. Jedna z wielu.
Tak samo oddycha i przymyka oczy, gdy całuje. Tak zwyczajnie zapina sukienkę.
Nie ma przecież żadnej tajemnicy w tym, jak bije jej serce.
Od Niego nie czuje nic prócz żartobliwego pożądania.

kupując miłość
rozdała siebie na prawo i lewo
jakby była bez końca

ostatnie kawałki zabierze szaleństwo

Obraz: DIGART

studnia

2011-01-03T00:23:00.002+01:00

walking away

2010-12-31T19:25:00.018+01:00

wypłakałam całą samotność w osiem studni
każda głęboka na dwanaście miesięcy

oczy od dawna już suche
i tylko
wycieram mokrą szmatą spolegliwe uśmiechy
ostatni raz

pod żebrem mam już inny świat
wybacz

Obraz: DIGART

nagle zapomnieć wszystko

2010-12-08T23:08:00.013+01:00

ach czemu w miejscu masz stać, na boki zacznij się chwiać

zrób jeden szybki krok w przód, na przekór reżimom mód

wyłamać możesz się im, właśnie teraz

rozpieprzyć czas w drobny mak, choć czasu pozornie brak

bagaż wykroczeń i win, jak gdyby był byle czym

odrzucić możesz go dziś, właśnie teraz

dziś ci wyjawię skrycie, że chciałbym wielką czystką

rozpocząć nowe życie: życiorys, nazwisko

nagle zapomnieć wszystko

ten wyliczany od lat rachunek zysków i strat

to wielki przekręt i pic, w którym nie zgadza się nic

więc spalić możesz go dziś właśnie teraz

przeginaj, wszczynaj i grzesz, wyczyniaj przy nas co chcesz

w obszarach fikcji i złud swych wrogów beztrosko zgub

to musi zdarzyć się dziś właśnie teraz

coś tu bez przerwy zgrzyta, skręciłem w zły korytarz

i pod nie tymi drzwiami, ja czekam

ty czekasz, on czeka

my czekamy

wciąż stoję po szarość

2010-12-06T23:35:00.003+01:00

Niczego się nie nauczyłam, wciąż tuczę się złudzeniami, a ty dzisiaj masz już jakby inną twarz. Mroczki z rozczarowań zasnuwają oczy, czasem je w końcu przecieram, wypuszczając wcześniej uwięzione zdumienie: że też mogłam dać wiarę... Adiutant Cynik szybko przybywa w sukurs, z łatwością przepędza Bezdenną Naiwność na cztery strony. Wrócę po raz ostatni do swojego bezpiecznego szarego zawieszenia, tam nie ma uniesień, czekania, łez ani śmiechu. Zapomnienie to azyl.

żadnego happy endu nie będzie

Obraz: Zdzisław Beksiński

solitude state

2010-12-05T21:21:00.005+01:00

"if you stop to feel, you won`t feel pain
if you stop to dream, you won`t lose again
you lose again"

Więcej na: MySpace oraz na WAFP
A TU można ściągnąć album gratis.

so close so far

2010-12-03T23:46:00.024+01:00

Nigdy wcześniej nie byłam bardziej pewna.

A jednak, gdy tylko tracę cię z oczu, twardy grunt staje się cienkim lodem.

I gdy już niemal słyszę dziecięcy śmiech w naszym domu, trzeźwieję i nagły strach podcina mi kolana.

Tak bardzo nie chcę znów przegrać.

obiecaj mi siebie

zdejmij ze mnie

lęk i cudze spojrzenia

nie twoje ślady ust i dłoni

bez ciebie

żyję za karę

"And I had a feeling it was coming on

I felt it coming
For so long.
If I'm to be the fool
Then so it be."

Obraz: Digart

all order left my life

2010-11-28T17:39:00.002+01:00

blisko pola

2010-11-21T23:56:00.000+01:00

Jeśli jeszcze nie znacie łódzkiej formacji blisko pola, to najwyższa pora na wieczorek zapoznawczy z ich eksperymentalną psychodeliczną muzyką. Zespół powstał w 2008 roku, poniżej debiutancki album z 2009. Zapraszam do wysłuchania całej playlisty, warto, moim zdaniem są genialni. Mnie szczególnie ujął hipnotyzujący wokal...

Na Bandcamp można ściągnąć cały album.

Więcej na MySpace

stain me tonight

2010-11-15T22:18:00.001+01:00

Idzie zima. Blask dnia maleje, wykradzione godziny kraczą nad głowami, a my nie mamy gdzie spleść się w warkocz snu.

Wiesz, od tamtego dnia serce bije mi w brzuchu, trzepocze, tłucze się o ściany.
Pulsuję rozgrzaną rzeką, paruję prosto w listopad, piżmowym dymem w nadchodzący ziąb.
Śnię tobą, spoglądam twoimi dłońmi na moją skórę pod czarną jedwabna mgłą.

a jeśli to na ciebie czekałam?

zostań proszę
we mnie na dłużej

ukołyszę cię
po szczyt

Zdjęcie: Internet.

2010-11-06T01:02:00.000+01:00

Gdybyś tylko mógł być przy mnie, gdy zaczynam tracić nadzieję... gdybyś mógł ratować ją, gdy wycieka tchórzliwie szarpanymi dziurami w sercu.
Na pewno nie pozwoliłbyś, by wątpliwości wielkie jak grochy żłobiły szare bruzdy w moich policzkach.
Uwierzyłabym, że mogę żyć inaczej. Że mogę cię kochać, kiedy tylko chcę.

Obraz: Wojciech Siudmak

Penny Sparkle by Blonde Redhead

2010-11-04T22:48:00.004+01:00

Sesja w 4AD promująca nową płytę Blonde Redhead.

Tracklista:

Here Sometimes
Love Or Prison
Will There Be Stars
Oslo
Not Getting There

Cudowne.

Poniżej playlista z całą płytą. Ja już zakupiłam to melancholijne cudo.

Reszta na MySpace

wrapped up

2010-10-31T10:33:00.005+01:00

nareszcie
uśmiecham się naprawdę
zapięta w twoją ciepłą skórę
po sama szyję
w koszuli z twoich ramion
zdobyłam pewność

już wiem

Obraz: Antonio Roybal

The Smiths - There Is A Light That Never Goes Out

2010-10-30T15:57:00.014+02:00

[...]

Take me out tonight Take me anywhere, I don't care
I don't care, I don't care
And in the darkened underpass I thought Oh God, my chance has come at last
But then a strange fear gripped me And I just couldn't ask

Take me out tonight Oh take me anywhere, I don't care
I don't care, I don't care
Driving in your car
I never never want to go home Because I haven't got one
No, I haven't got one

[...]

unfolding

2010-10-29T00:51:00.000+02:00

wiesz

mam już wszystkie objawy

prosta

na którą mogłabym wyjść

już nie istnieje

więc tym razem to ja

muszę być ofiarą

Obraz: Aleksander Korman, żródło: DIGART

if I'm so far from your heart why do I feel it beat

2010-10-24T21:15:00.002+02:00

drowning in

2010-10-17T23:42:00.001+02:00

w tym winie czuć było smak krwi
od pierwszego dotyku

okruchy ciebie kłują w przeponę
już drugi dzień

boli
perspektywa zaciśnięcia warg
na szklance z wodą
zamiast

wake up, change is come

2010-10-12T22:38:00.001+02:00

stwardniałe źrenice
punktują każde potknięcie

coraz częściej
głos masz w górze
wtedy na moment trzeźwieję
a potem
znów dolewam sobie wódki

byle-jakoś
do przodu mężu
w zdrowiu i w chorobie
kurwa

Elba sempre nel cuore

2010-10-11T12:27:00.000+02:00

Fonovel w Warszawie

2010-09-05T23:38:00.004+02:00

W czwartek 9 września o 21.00 Fonovel da kolejny koncert, tym razem w Warszawie, w klubie Sen Pszczoły na Pradze, na ul. Inżynierskiej 3. Wstęp kosztuje jakieś grosiki.
A kto jeszcze nie wie, ki diabeł i jak gra, niechaj czyta tu: The Sounds of Reality

Muzyka do posłuchania na profilu zespołu MySpace.
A poniżej bonusik:

2010-09-01T23:11:00.003+02:00

słońce już w jesieni utonęło

popatrz

moja dłoń coraz starsza

mam tak krótką linię życia

indifferentudine

2010-08-29T21:31:00.001+02:00

jeszcze jedna

pigułka jak zbroja

umysł zaciśnięty daleko

o niebieskich migdałach

o estetycznie sklepionym ciele

o łąkach z dzieciństwa

makijaż

wódka

i żel

nic nie czuję

od dawna

Madeline Speak(s) about fears

2010-08-24T23:39:00.000+02:00

Pierwszy raz usłyszałam ich w lutym. Zachwyciłam się od razu, głównie brzmieniem gitar, no i wokalu.

Madeline Speak to amerykański zespół rockowy z pogranicza alternatywy, indie i metalu, oto skład:
Andy - lider, wokal, gitara akustyczna
Vince - gitara basowa
Jonathan - perkusja
Javier, David - gitary elektryczne
Mają już za sobą udany debiut, wydali EPkę, "Cellar Tapes", niestety, kupić można było ją jedynie na iTunes lub na Amazonie, więc pozostało mi słuchanie muzyki w sieci.
Dostali nominację w konkursie Los Angeles Music Awards 2010 w kategorii Best Male Vocalist, zatem wypływają już na szerokie wody.
W tekstach można odnaleźć sporo chrześcijańskich odniesień, zawsze dziwnie słuchało mi się rocka nasączonego Chrystusowym nauczaniem, ale tu jest całkiem dobrze. Jeśli chodzi o muzyczne inspiracje to zespół wymienia Metallicę, Tool, Nirvanę, NIN, Depeche Mode, Muse jako główne wpływy.

Obecnie czekam na materiały od zespołu, które mają do mnie przyjść ze Stanów pocztą, zobaczymy, czy Andy dotrzyma słowa :-) Jeśli dotrzyma, to wtedy będzie tu więcej o Madeline Speak, a tymczasem zachęcam do odwiedzenia ich profilu na MySpace i posłuchania.

Andy jest przystojny chłopak, tak na marginesie! :-P

time won't wait for us

2010-08-23T00:01:00.002+02:00

nie życzę już sobie

tu i teraz

jesień idzie

nadal nie mam domu

pod tesco pijany cieśla ze zrośniętymi palcami

błogosławi mnie za dwa złote

niech ci bóg pracą wynagrodzi - mówi

wiatr czyści chodnik opakowaniem po czipsach

brudne dziecko daremnie oswaja beton

w fabryce maszyny szwankują mój mózg

obieram ziemniaki bez końca

an idea like a virus

2010-08-22T00:33:00.001+02:00

od porannego brzasku
wolę niemożliwe
gałkami ocznymi tyłem do powietrza
ze świadomością na lewą stronę
gdzie akacje zakwitają na czerwono
język porasta szarymi piórami
a ty gładzisz mnie po plecach przed Palazzo Ducale

dlaczego nie przynosisz mi róż
mam to w dupie
że mężczyźni kochają tak tylko w filmach

Obraz: Marcin Kołpanowicz.

Sfoglia Ricotta Pomodori

2010-08-17T21:51:00.046+02:00

Często z nerwów nie wiem, co ze sobą zrobić. Wtedy idę do kuchni wypocić frustrację i wymiksować się ze stresów. Wyłączam analizowanie, rozmyślanie, rozpaprywanie spraw bieżących na rzecz dobierania smaków i delektowania się zapachami.

Nie lubię marnować jedzenia, dlatego często robię różne zapiekanki, placki, "przegryzajki", które świetnie sprawdzają się potem jako np. lunch do pracy. Miałam w domu paczkę francuskiego ciasta, świeżą bazylię, resztkę serka ricotta, trochę mascarpone i nasz rodzimy serek Capri. Roztarłam serki widelcem na gładką masę, dodałam trochę słodkiej śmietanki 30%, posiekanej bazylii, rozgniecionego pomidora (bez gniazd nasiennych) i trochę koncentratu pomidorowego do smaku, doprawiłam solą i pieprzem.
Ciasto francuskie pokroiłam na prostokąty, połowę prostokątów ponacinałam jak na zdjęciu. Na ciasto nakładałam masę serowo-pomidorową, brzegi prostokątów smarowałam wodą, przykrywałam ponacinanymi kawałkami ciasta i zlepiałam porządnie rogi. Ciastka można posmarować rozbełtanym żółtkiem. Piekłam w piekarniku nagrzanym do 200 stopni przez ok. 15 minut.
Pysznie smakowały również na zimno z dojrzewającą szynką i wędzonym boczkiem.

"Ten lud czci mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode mnie"

2010-08-15T17:09:00.003+02:00

J 2,13-25

Blisko już była Pascha u Judejczyków, więc Jezus udał się do Jerozolimy. Na terenie świątyni zastał sprzedających woły, owce i gołębie, a także tych, co siedząc tam, wymieniali pieniądze. Zrobił więc sobie bicz z postronków i wyrzucił wszystkich z terenu świątyni, także owce i woły; pieniądze wymieniających rozsypał, a ich stoły poprzewracał. Do sprzedawców natomiast gołębi powiedział: "Usuńcie to stąd i nie róbcie targowiska z domu mojego Ojca".

*Obraz: DIGart

Nie mogę już zdzierżyć bałwochwalczego jazgotu.

A na przedmieściach...

2010-08-02T21:52:00.001+02:00

A co słychać w Kanadzie?

/embed>

Arcade Fire udostępnili w sieci do odsłuchu ich nowy album "The Suburbs", nad którym pracowali ostatnie dwa lata. Kto lubi melodyjny i przyjemny indie-rock, może włączyć sobie powyższą playlistę i się elegancko zrelaksować. Pełna godzina muzyki.

Ależ fajnie grają.

Sierpniowy chillout

2010-08-01T21:29:00.000+02:00

Sébastien Tellier - Look from Record Makers on Vimeo.

Trochę elektronicznego retro-popu jeszcze nikomu nie zaszkodziło, zwłaszcza w sierpniowe wieczory.
Zapraszam do lektury mojego tekstu o Sébastien Tellier na: The Sounds of Reality .
Poniżej można posłuchać ostatniego albumu artysty, "Sexuality".

mondo cane

2010-07-23T21:46:00.001+02:00

Boję się wystrzałów, burzy i wody.

Umiem mówić chrapliwym głosem.

Podrzucam psie chrupki do góry i łapię w locie jak psi cyrkowiec.

Boję się kotów, ale czasem muszę im nawtykać.

Gorąco...

PS: Podobno koncert we Wrocławiu był nieziemski... jeszcze wiele takich niezwykłych zdarzeń mnie w tym roku ominie... ech, pieskie życie ;-)

tiramisù classico

2010-07-10T10:34:00.082+02:00

Chodziło za mną odkąd tylko zrobiło się lato: smak gorzkiego kakao w połączeniu z kawą oraz lodowatym aksamitnym śmietankowym kremem. Ten deser jest tak pyszny jak proste jest jego wykonanie. Wersji jest wiele, ja jestem zwolenniczką przepisu tradycyjnego, który wzbogacam likierem w zależności od nastroju.
Potrzebne: mascarpone (Piątnica, niestety, średnio się nadaje, bo ma słonawy posmak), świeże jajka, cukier puder, biszkopty savoiardi lub ladyfingers, kakao gorzkie, bardzo mocna kawa espresso, opcjonalnie jako dodatek wino marsala, likier cointreau lub amaretto.
Proporcje: na każde 250 g daję 2 jajka i 2 płaskie łyżki cukru, ale można zrobić mniej słodki krem, a dosłodzić espresso.
Kolejne kroki:
- zaparzyć bardzo mocne espresso
- ewentualnie posłodzić espresso wg uznania lub dodać likier
- jajka umyć i sparzyć we wrzątku (30 sekund) i natychmiast włożyć do zimnej wody
- oddzielić żółtka od białek i ubić je na białą puszysta masę z cukrem pudrem
- ubić również połowę białek ze szczyptą soli na sztywną pianę
- połączyć mascarpone z żółtkami, można dodać łyżkę alkoholu do masy
- dodać pianę z białek i delikatnie wymieszać mikserem
- układać suche biszkopty w blaszce i delikatnie polewać je ostudzoną kawą - można też szybko zanurzać biszkopty w kawie i dopiero układać
- na biszkopty wyłożyć połowę kremu, wyrównać i dokładnie oprószyć kakao
- ponownie ułożyć warstwę "napitych" biszkoptów (w druga stronę niż poprzednia warstwa) oraz kremu i posypać kakao
- udekorować dowolnie: listkami mięty, siekanymi orzechami lub wiórami czekolady
- wstawić do lodówki na co najmniej 5 godzin.
* Piana z białek nie jest konieczna, ale nadaje deserowi lekkości i puszystości. Białka można spokojnie zamrozić i wykorzystać kiedyś tam, na przykład na bezę.
**Ilość kremu i potrzebnych biszkoptów zależy od wielkości formy: moja forma ma 22 x 22 cm, kupuję zatem 750 g mascarpone i dwa opakowania ladyfingers.
***Moim zdaniem, najlepiej smakuje po 12 godzinach.

Poniżej tutorial:

rosso relativo

2010-06-24T23:30:00.000+02:00

provandosi

2010-06-14T22:31:00.061+02:00

w lustrze
coraz rzadziej jej do twarzy
pół litra calimocho nie wygładza krzywd

czekanie na wrogów dobrego uwiera w boku
nie leży już cierpliwa zbroja
za ciasna w szyi
dusi i krępuje ruchy

dzień w dzień
wlecze się sama za sobą ociężale
chyba da już spokój

ukradkiem nocą w wannie
pozbędzie się ciała
i tak nie było idealne nie będzie szkoda

Obraz: Pastor Xisaq

suicide is painless

2010-05-21T22:45:00.073+02:00

We had fun, but there's nowhere to go.
No directions, we're here on our own.
Came from heaven, we're down on the ground.
No more dreams, we have swallowed them all.
We had fun but we're pushed to the floor.
Nothing left - we will always want more.
Feeling colder, it's hard to move on.
Bitter taste of the passion long gone.
We're shivering our way to sleep,
We're falling deep in crystal seas.
We waste our lives to chase a dream,
We burned the path to what is real.
Let's give us a try ! [...]

One last trip makes us want to go back to the place that we belong!
Cause there ain't no way to tackle the pain from the crash of coming down.

w malignie non stop kolor wystukuję chaotyczny kod
by poskładać roztrzęsione sekundy w zorganizowany ciąg
nanizać połamane dni na uregulowane koryto życia
zbudować podstawową komórkę

ale każda ścieżka bez odwrotu a wybór pozorny
to nie ja zaśmieję się ostatnia

ene due
suicide is painless

Obraz: Wojciech Siudmak

more sweet narcosis

2010-05-20T23:41:00.003+02:00

codziennie
kulę się w płaszczu z twojego cienia
ty wzrokiem pieścisz mnie zdalnie
dławię się myślą
jakby to było
odstawić samokontrolę
gładkość skóry zetrzeć w pot
owinąć się językiem wokół
aż po spazmatyczną zapaść

i jakby to było
potem zaparzyć ci kawę rano

Obraz: Antonio Roybal

I can be anything

2010-05-18T22:02:00.001+02:00

O ostatniej płycie The Flaming Lips napisano już rzeki słów, począwszy od tych, co to mieszają z błotem, a kończąc na tych, co peany pieją. Ja bawić się w domorosłego recenzenta nie będę, dość, że pokochałam ich ślepą miłością za tę płytę i od listopada raz po raz pobrzmiewa w moich uszach.
Tekstowo nie wyróżnia się niczym niezwykłym, czaruje nas treść prosta w odbiorze, odwołująca się do podstawowych uczuć rządzących naszym życiem; za to na poziomie muzycznym zawartość Embryonic ścina mnie z kolan. Ale w przypadku zagorzałej wielbicielki psychodeliczno-eksperymentalnych klimatów Mars Volty, ten zachwyt nie jest raczej niczym nadzwyczajnym. Jest to dwunasty album w karierze zespołu, gościnnie wystąpiła Karen O z Yeah Yeah Yeahs , Thorsten Wormann oraz zespół MGMT.
W tym roku pojawią się w Polsce w sierpniu na Off Festivalu w Katowicach, osobiście uważam, że to spory sukces Artura Rojka i "superstar number one" tego festiwalu.
No, cóż, tegoroczne lato obfituje w wydarzenia muzyczne. Trzeba by mieć pełną kabzę albo urządzić sobie losowanie, na który festiwal się udać, a potem otrzeć łzy żalu.
Poniżej utwory, które polubiłam od pierwszego usłyszenia.

I CAN BE A FROG

WATCHING THE PLANETS

THE SPARROW LOOKS UP AT THE MACHINE

SEE THE LEAVES

Album - całe 70 minut muzyki - można przesłuchać w odtwarzaczu Grooveshark.

Weekendowe sakiewki z owocami

2010-05-14T21:18:00.003+02:00

Weekendowe śniadanie musi być inne niż to codzienne, zwyczajne, pochłaniane w pośpiechu o 7 rano.
Ale z drugiej strony przygotowanie śniadania nie może też trwać zbyt długo, bo pusty żołądek tego nie zniesie. Wytyczne co do weekendowego śniadania są następujące:
- musi współgrać ze smakiem gorącego cappuccino
- ma być lekkie, ale pożywne
- słodki smak jest pożądany
- dobrze, żeby miało coś wspólnego z owocami

Zadowolenie rozleniwionych snem kubków smakowych gwarantują sakiewki z ciasta francuskiego, wykonanie ich jest błyskawiczne: wystarczy gotowe ciasto francuskie oraz owoce - świeże, z puszki lub gęsta konfitura.
Nagrzewamy piekarnik do 200 stopni. W tym czasie kroimy radełkiem na kwadraty schłodzony płat ciasta francuskiego, blachę wykładamy papierem do pieczenia, układamy kwadraty ciasta na blasze, na środku każdego kwadratu umieszczamy zręcznie owoce, sklejamy rogi ciasta, wierzch smarujemy rozbełtanym żółtkiem i posypujemy grubym cukrem. Pieczemy około 10 - 13 minut. Można pożerać jeszcze ciepłe.
Uwagi:
- Ciasta pieką się bardzo szybko, trzeba pilnować, żeby się nie przypaliły.
- Najlepsze są "ciężkie" owoce: jabłka, truskawki, brzoskwinie, banany, gruszki.
- Mój typ to słodkie wiśnie z zalewy - smakują wybornie w zestawieniu z francuskim ciastem!
- Jeśli używamy konfitur lub powideł, trzeba pamiętać, że nie może być to zwykły dżem z żelatyną, bo w trakcie pieczenia wypłynie i przypali się.

W podobny sposób możemy zrobić mini-croissanty na śniadanko: zmieniamy tylko wykrawany kształt, a więc kwadraty na trójkąty.

szukam sprzedawcy marzeń

2010-05-05T23:04:00.045+02:00

Ktoś dzisiaj zamachał mi przed nosem tłustym marzeniem. Zapach pozostał w nozdrzach, natrętny, przyklejony. Sparaliżowana permanentnym strachem przed zmianami przepuszczam jednak wszystkie okazje.

Svegliatissima

2010-05-03T10:26:00.002+02:00

Z przebudzonej pamięci wydostał się zapach nagrzanych kwitnących jabłoni i zielonych miękkich trawą łąk sprzed dwudziestu pięciu lat. Znam pachnące kwiatowe poczwarki soczystych wiśni, szczepione ręką pradziadka grusze. Znam na pamięć każdy kawałek sczerniałej kory, znam każdy centymetr tej ziemi i każde źdźbło. Należę do echa z pobliskiego lasu, mój rozdygotany lodowatym prądem cień na zawsze utonął w leśnym strumieniu. Kawałek nieba oprawiony w porowate rozzieleniałe ramiona wchłania zmęczony umysł. Tutaj jestem. Koniec maligny.

Żyj szybko i umieraj młodo...

2010-05-02T22:09:00.002+02:00

...może wtedy poczujesz pęd powietrza, siłę miłości, adrenalinę, rozmach i prawdziwy ból.
O filmie "Wrogowie publiczni" napisano już wszystko. Ja, widząc na ekranie Johnny'ego Deppa, nie umiem być już obiektywna :-). A gdy na dodatek towarzyszy mu Christian Bale, gdy akcja dzieje się w Ameryce lat trzydziestych i gdy, co najważniejsze, całość osładza muzyka rodem z New Orleans: swing i big-band jazz, to ja wymiękam i chłonę z szeroko otwartymi oczami.

Nie od dziś wiadomo, żem sentymentalna nadmiernie, że tkwię mentalnie gdzieś w dalekiej przeszłości z początku ubiegłego wieku, że taka scenografia i stroje "z epoki" na pewno mi się spodobają i że Billie Holiday zawładnęła moim sercem już ileś tam lat temu.

Wciąż wracam do ścieżki dźwiękowej z "Public Enemies" i za każdym zasłuchaniem popadam w swoją ulubioną bezpieczną pluszową melancholię.

Poniżej kilka kawałków bliskich mojej wizji retro-świata.

Pominęłam celowo utwory instrumentalne Elliota Goldenthala: jest usypiająca, miejscami zbyt egzaltowana, nawet jak na mój gust ;-)

Iżewskie Anioły raz jeszcze

2010-04-13T21:52:00.000+02:00

Odpisali. Przesłali mp3 ze swoją muzyką. Zgodzili się na zamieszczenie przeze mnie playera i udostępnienie utworów.
Moi drodzy, oto 208 Talks of Angels, tym razem w wersji studyjnej. Polecam odsłuchanie całości.

Здравствуй Польша

2010-04-11T22:19:00.002+02:00

La Divina - troppo fiera, troppo fragile

2010-03-20T00:44:00.005+01:00

Do księgarń trafiła nowa biografia Marii Callas autorstwa Alfonso Signoriniego, "Zbyt dumna, zbyt krucha" [oryg. Troppo fiera, troppo fragile, 2007]. Wydawcą jest Świat Książki. Chodzą słuchy, że na podstawie tej książki ma powstać kolejny film biograficzny o Callas.
Nie jestem szczególną wielbicielką ani znawczynią opery, ale Callas darzę uwielbieniem.
Callas to prawdziwa artystka (tak, wiem, truizm!), ale i kobieta z krwi i kości, jej życie to dramat: trudna relacja z matką, skandale, romanse, ukrywana śmierć pierwszego dziecka (syn Onassisa), daleko posunięta wada wzroku, wczesna utrata głosu, depresja, a jej wybitny sopran to jedynie narzędzie, by wyśpiewać całą tę miłość i śmierć, pasję i ból. Śpiewała tylko to, co chciała śpiewać, będąc śpiewaczką i aktorką jednocześnie.

Przedstawiam moje ukochane arie w jej wykonaniu:

Adriana Lecouvreur "Poveri Fiori", Francesco Cilea

Adriana Lecouvreur "Ecco, respiro appena... Io son l'umile ancella", Francesco Cilea

Norma, "Casta Diva", Vicenzo Bellini

Norma, "Deh! Non volerli vittime", Vicenzo Bellini

I scena-majstersztyk z filmu "Filadelfia" - w tle fragmenty opery Andrea Chénier, "La mamma morta", Umberto Giordano:

208 Talks of Angels

2010-03-09T23:28:00.004+01:00

208 Talks of Angels to moja ostatnia muzyczna fascynacja, wykopana z czeluści rosyjskiej sieci.
Zespół został założony przez Anthony'ego Fadeyeva w 2006 roku.
Skład:
- Anthony Fadeyev – gitara, wokal, efekty, komponowanie, programming, sampling
- Vilena Karklinya – wokal, manager
- Vladimir Romanchenko – bass, sampling, efekty
Trudno przypisać zespołowi inną etykietkę niż "alternatywny" czy może raczej "progresywny", choć z typowym rockiem progresywnym (mam tu na myśli Yes, Camel czy też Marillion) nie ma aż tak wiele wspólnego. Muzyka 208 Talks of Angels łączy takie elementy jak trip-hop, ambient, folk, rock, hardcore punk, nu metal, a brzmienia industrialne i elektroniczne miesza z akustycznymi. I mimo całej progresywnej folkowej liryczności rodem z Jethro Tull czy King Crimson (patrz utwór "Invasion"), transowego beatu w stylu The Prodigy ("Into this night"), znajdziemy tu też coś ze stylu Faith No More ("The Dancing Clown") i może nawet z Linkin Park ("How much I care"). To jest dopiero eklektyzm w czystej postaci!
Swoją twórczość sami muzycy określają skrótem III, czyli "independent - individual - intellectual".
U podstaw powstania 208 Talks of Angels leży chęć prowokowania odbiorcy do przekraczania granic i obalania stereotypów, co znakomicie słychać w każdym z utworów: żaden z nich nie jest jednolity czy monotonny, rytm łamie się kilkakrotnie, przypominając sinusoidę albo nawet wykres EKG, a mimo to utwory nadal zachowują wewnętrzną melodyjność. Artyści zaskakują nas z każdym kolejnym utworem.
Niestety, zespół jeszcze nie wydał żadnej oficjalnej EPki, póki co, możemy ich słuchać w necie, ewentualnie wybrać się do Iżewska, gdzie mieszkają muzycy i załapać się na ich koncert.
Ja sfiksowałam na punkcie tej muzyki, a utwory "The window", "Run away from Mr. Ray", "Emptiness", "How much I care" wciąż chodzą mi po głowie.
Poniżej video z koncertu, który zespół dał w listopadzie 2009 Iżewsku w Teatrze Opery i Baletu z udziałem Narodowej Symfonicznej Orkiestry Udmurckiej, koncert ten to prawdziwy pozytywny zwrot w karierze zespołu.

Totenfest

Midnight Story

Emptiness

Invasion

Więcej na ich profilu na MY SPACE .

hullabaloo!

2010-03-05T17:31:00.069+01:00

Oglądając Hullabaloo, album dvd z dwóch koncertów w słynnym paryskim Zenithcie, nabyłam pewności, że Muse to naprawdę koncertowy fenomen.
Hullabaloo to dokument zarejestrowany w październiku 2001 roku i wydany niecały rok później, a więc - nie da się ukryć - osiem lat temu. A jednak wciąż żywy: energia i ekspresja lidera, Matthew Bellamy’ego, nie pozwala się oderwać od ekranu, a co dopiero gdyby tak uczestniczyć w koncercie na żywo...! Wystarczy spojrzeć na rozentuzjazmowany tłum fanów w Zenithcie!

Parę dni temu było już wiadomo, że 21 sierpnia 2010 trio wystąpi w Krakowie jako gwiazda Coke Live Music Festival na terenie Muzeum Lotnictwa Polskiego. Bilet jednodniowy to koszt 115 zł.

I bardzo bym chciała jechać, choć w festiwalach nie gustuję, choć w koncertach "en plein air" ;-) nie gustuję, ale to w końcu MUSE! Z drugiej jednak strony, na samotny wypad na koncert aż do Krakowa jestem chyba za stara ;-)

Poniżej jeden z moich ulubionych "momentów" na Hullabaloo, utwór "Uno":

A może ktoś znajomy by się wybrał...?

w granicach obłędu

2010-03-03T22:28:00.004+01:00

kobieta o szarej twarzy obleka wstręt w róż co wschód
łżąc tym różem codzienności jak jednorazowy kochanek
nie kocha nie czuje nie pragnie nie płacze nie złorzeczy
upodabnia się i godzi
weneckich rysów nic już nie złamie

ale o zachodzie
ile jeszcze krwi w ciele krzyczy

basta! wrzeszczy
tak by nikt nie słyszał
basta

"Nie wiemy, co to jest sztuka"

2010-02-22T21:34:00.161+01:00

Mija pięć lat od śmierci Zdzisława Beksińskiego.

Strach przed śmiercią prześladował go całe życie, a Ona kręciła się ciągle w pobliżu: najpierw wojna i zagłada, którą ze sobą przyniosła, naznaczyła psychikę Beksińskiego, wtedy nastoletniego chłopca, a potem tragiczna historia jego rodziny: żona Zofia umiera po ciężkiej chorobie, jego syn Tomasz, legenda dziennikarstwa muzycznego, w 1999 roku popełnia samobójstwo, którego notabene próbował już nie raz.
W końcu śmierć triumfuje ostatecznie i dopada samego artystę. Zostaje zamordowany w 2005 we własnym mieszkaniu w Warszawie przez nastolatka, który wcześniej dla niego pracował. Siedemnaście ciosów nożem była odpowiedzią na odmowę finansowej pożyczki.

Zaczynał od czarno-białej fotografii, zajmował się rzeźbą, rysunkiem, ale prawdziwy rozgłos przyniosły mu obrazy, które zaczął malować w latach 60. Obrazy malował farbami olejnymi na płycie pilśniowej, nigdy nie dając im tytułów.
W jednym z wywiadów stwierdził, że nie znosi symboliki, pragnął, aby osoby oglądające jego obrazy doznawały estetycznego wstrząsu. Bez wątpienia udało mu się. Jego obrazy przesiąknięte są obsesją na punkcie śmierci, pełne hipnotyzującej grozy zniszczenia i przemijania, destrukcji i rozpaczy.

Krew, mgła i wiatr, kamienne mury, ogień, kości i ścięgna, korzenie i skłębione chmury, nienaturalne postaci i twarze, wysokie krzesła i szubienice na kształt krzyży, te kluczowe elementy obrazów tworzą nadrzeczywistość, która wciąga jak heroina, hipnotyzuje i wdziera się w umysły kolejnych fanów twórczości artysty.
Jego jedynym spadkobiercą zostało Muzeum Historyczne w Sanoku, mieście, w którym Beksiński urodził się i wychował. Promotorem jego sztuki i długoletnim przyjacielem był Piotr Dmochowski.
Zainteresowanym polecam artykuły:
Artysta nie żyje
Życie i twórczość - strona Muzeum Historycznego w Sanoku
Zdzisław Beksiński a Piotr Dmochowski

Powyżej zamieszczone obrazy pochodzą z bogatej web galerii Piotra Dmochowskiego: Wirtualne Muzeum Zdzisława Beksińskiego . Można tam obejrzeć również inne prace Beksińskiego: rysunki, fotografie, rzeźby, fotomontaże i grafiki.

Inne źródła:
Iluminatornia - Sztuka o inspiracji. Zdzisław Beksiński.
Beksiński
Zdzisław Beksiński - Surrealizm Ekspresjonistyczny

Księżycowe baśnie Leszka Kostuja

2010-02-16T20:11:00.083+01:00

Tajemnice puchną tutaj na błękitno i szmaragdowo w wiśniowej mgle, łypią szklistym okiem, szepczą w baśniowym języku niezrozumiałe limeryki, aż musisz podchodzić bliżej i bliżej, by lepiej usłyszeć. Leśne stwory podglądają zza listowia, lśnią w blasku księżyca długie nosy i ostre dzioby. Nie ma pewności, czy ten świat nas przyjmie w otwarte pierzaste skrzydła czy też omami i przemieni.

Taki jest świat Leszka Kostuja, surrealistyczny, magiczny, baśniowy, ożywający w akcie tworzenia. Obłe kształty i kolorystyka nasuwają skojarzenia z Dalim, mroczne wizje - z Beksińskim.

Artysta szczególnie upodobał sobie malarstwo akrylowe i olejne, tworzy również tzw. digital painting.

Leszek Kostuj tak sam o sobie pisze na swojej stronie internetowej:

"Zaczynałem od niewielkich realistycznych rysunków, później powstawały obrazy inspirowane surrealizmem, prace z pogranicza surrealizmu i abstrakcji aluzyjnej. Moja sztuka ciągle się zmienia, ciągle poszukuję optymalnych dla siebie form wypowiedzi artystycznej.
Kiedy zaczynam malować, często bywa tak, że nie zastanawiam się nad efektem końcowym. Dopiero kiedy pojawiające się na płaszczyźnie obrazu plamy, linie, barwy zaczynają współdziałać budzi się wyobraźnia dając impuls do dalszych twórczych wyładowań. Na tym etapie tworzenia pojawia się pewien pomysł, wizja i koncepcja obrazu nastawiona na to, aby powstało dzieło w jak największym stopniu zaspokajające moje artystyczne i estetyczne potrzeby".

Pokochałam ten świat od pierwszego weń wejrzenia, zaczarował mnie, wciągnął w swoje sidła. Jest tak sugestywny, że zaczynam śnić w tych kolorach. Mam wrażenie, że dostanę się tam za jednym dotknięciem ręki, jak Alicja na Drugą Stronę Lustra.

Zauroczenie to zaowocowało kupnem obrazu "Księżycowy ptak" (zdjęcie powyżej), Błękitna Ptaszyna jest już u mnie, czeka tylko na klatkę z drewnianych ram. I dziś wiem, że na Ptaszynie się nie skończy, bo ten świat uzależnia, chcesz mieć najmniejszy jego okruch, by znieczulał na szarość z każdym pojedynczym spojrzeniem.

Poniżej mały przegląd twórczości Leszka Kostuja, są to obrazy akrylowe. Większa uczta wizualna dostępna jest na stronie http://www.kostuj.com/ w web galerii.

Obrazy można kupić m.in. TUTAJ .

podanie

2010-02-14T18:56:00.001+01:00

Panie Prezesie

nie jestem dobra

w życiu

dlatego zwracam się z prośbą o przeniesienie

do innego działu

w trybie natychmiastowym

jak

2010-02-13T11:00:00.001+01:00

Jak teraz wejść do Jego domu, gdy stoi pusty?
Spojrzeć na przewieszone przez poręcz krzesła spodnie, których już nie założy?
W szafie znaleźć równo wiszące marynarki i płaszcze, które sam uszył kilkadziesiąt lat temu. Jego kapcie, Jego piżama, Jego zegarek, Jego poduszka...
Usłyszeć dzwoniący budzik, nastawiony Jego ręką.
Nie pójdę już.
To pozostawione ciało przecież jak nie Jego, pusty, zapadnięty futerał.
Był człowiek i nie ma.

Nie chcę już widzieć więcej, chcę umrzeć przed Wami.

[*] 13.02.2010

FONOVEL łamie bariery

2010-02-10T22:35:00.003+01:00

Zachwycili mnie od pierwszego usłyszenia: pięcioosobowy łódzki zespół FONOVEL. Istnieją od września 2009 roku i niewiele o nich wiem: tyle, co sami o sobie napisali w serwisie myspace:

"Grupa stylistycznie łączy elementy muzyki improwizowanej, gitarowej, akustycznej i elektronicznej.
Czerpie inspiracje z wykonawców takich jak Bob Dylan, The Beatles, Elvis Costello, John Cage, Beck czy Frank Zappa.
FONOVEL to radość grania i chęć przekazania maksimum emocji w skondensowanej formie piosenek."

Skład zespołu:
- Radek Bolewski - głos, gitara, vermona
- Dominik Figiel - gitara
- Paweł Cieślak - moog
- Krzysztof Szewczyk - perkusja
- Maciej Kuliberda - gitary

W muzyce FONOVEL sporo jest świeżej elektroniki i transowych brzmień, ale korzenie rockowe są jak najbardziej oczywiste. I rzeczywiście, słuchając utworów zamieszczonych na myspace, zaczynam rozumieć, dlaczego zespół wspomniał o czerpaniu inspiracji z twórczości właśnie Johna Cage'a - pioniera muzyki elektronicznej i łamania barier w muzyce. Wyraźne jest również deklarowane przez muzyków pokrewieństwo z Beckiem, amerykańskim multi-instrumentalistą, mistrzem nowoczesnych aranżacji, zaliczanym do progresywnej alternatywy, łączącym w swoich utworach czasami nawet pozornie najbardziej odległe gatunki muzyczne.

Fonovel to zarówno elementy klasycznego rocka lat 70-tych w stylu Led Zeppelin (Achieve) jak i zdecydowane quasi-folkowe bity nasuwające skojarzenia np. z projektem Jona Crosby'ego (Faith, Achieve). Może właśnie dlatego tak mi przypadli do gustu, dzięki temu, że muzyka FONOVEL przypomina mi dokonania VAST, a może dzięki temu, że łączy klasyczny rock z nowoczesną eksperymentalną elektroniką. Mamy też tutaj nieco ze stylu Muse, Depeche Mode i Radiohead w połączeniu z przyjemnym, melodyjnym, niemal shoegaze'owym wokalem (Passion).

Zespół wystąpił ostatnio, 5 lutego, na pierwszym koncercie w Ciągoty i Tęsknoty w Łodzi. Bardzo żałuję, że nie mogłam na nim być, ale mam nadzieję, że w niedługim czasie FONOVEL znów zagra na żywo w rodzinnym mieście i może w końcu nagra jakiś studyjny album. Ja trzymam za nich kciuki, do zakochania się wystarczyły mi trzy ich kawałki :-), które można przesłuchać pod poniższym linkiem:

http://www.myspace.com/fonovel

*Zdjęcie pochodzi z serwisu myspace.

UPDATE:
Z informacji zdobytych u źródeł wynika, że zespół intensywnie pracuje nad albumem, a już na początku marca możemy spodziewać się EPki. W kwietniu natomiast może będzie nam dane usłyszeć ich na żywo na koncercie w jakimś łódzkim klubie.

rinunciata

2010-01-31T22:55:00.009+01:00

zaczęło się niewinnie

moja smutna piosenka

nagle łuszczy się

i rozpada w palcach

raz po raz

serce podchodzi do gardła jak glista

muszę je wypluć

i już nie ma publiczności

która wcześniej biła brawo zapamiętale

i nie ma ani jednego słuchacza

poszli wiwatować czyjemuś powodzeniu

stoję sama

w ciemnościach na scenie

i nic już nie umiem zaśpiewać

przynajmniej się ze mną pożegnaj

turn my head off forever

2010-01-24T17:18:00.002+01:00

Nieodwracalnie odrywam się od rzeczywistości. Nie mam już czasu, to czas ma mnie, jego kościste palce wpijają się w moje barki, gdy przytrzymuje mnie w tym samym durnym miejscu, a przed oczami wyświetla dni-slajdy, które przelatują jak jaskółki przed burzą. Na próżno próbuję odnaleźć siebie na slajdach, nie ma tam po mnie śladu. Nie nadążam zapamiętywać płynących obrazów, dlaczego nie mam żadnych wspomnień, jakbym nigdy wcześniej nie żyła, jakbym była tu tylko teraz, na chwilę, gdzieś w rogu i tylko kątem oka.
Sen przychodzi dopiero nad ranem, gdy serce przestaje nerwowo pełzać tuż pod skórą jak larwa. Nie, nie chcę się budzić, wróć, wróć, zamknij mi oczy, odwróć gałki tyłem do światła, sklej powieki, nie odchodź, chcę zostać tu, dryfować w irracjonalnej malignie. Zostaw w spokoju. Wokół śmierdzi supermarketem. Nie ruszaj. Świat jest już i tak po mnie.

"...
Turn my head
The hurt's relentless The hurt of emptiness The hurt of wanting The hurt of going on
The hurt of missing The hurt is killing me
Turn my head
Off
Forever..."
[Archive, Lights]

Kompletnie nieobiektywnie

2010-01-20T10:23:00.103+01:00

I co ja mogę powiedzieć? Przecież nie będę się silić na obiektywizm!
Nic na to nie poradzę, że Archive na koncertach to według mnie petarda, a dodatkowo poznańska setlista to zestaw moich ulubionych kawałków.
Organizacja koncertu trochę mnie rozczarowała, a scena w Eskulapie jest tak mała, że zespół ledwo się mieścił na niej w całości. Z drugiej jednak strony, mała sala i mała scena dawały wrażenie kameralności, muzycy byli tak blisko...

Jako support zagrał naturalnie Birdpen, cztery utwory, z czego dwa ostatnie "Off" oraz "Only the name changes" naprawdę porwały publiczność, w tym mnie.
Zaczęło się od Pills, to chyba głównie dzięki wyrazistym bębnom Smileya i Dave'a publiczność poddała się transowemu klimatowi utworu i już od tej chwili Archive kontrolowali koncertowy tłum do samego końca.
Zahipnotyzowało mnie wykonanie live "Finding It So Hard", do tej pory jakoś specjalnie mnie nie ruszało, ale po tym koncercie utwór dołączył do faworytów. Czekałam też na Collapse/Collide, na Dangervisit, na Bullets, na Pulse, na Fuck U, Lines, itd, ale...odkąd pierwszy raz usłyszałam Archive, marzyłam, aby doświadczyć "Lights" na żywo. No, i stało się, Pollard swoim "It hurts to wake up... turn my head off forever" spopielił mi serce. "Lights" to ja. I na samo wspomnienie coś mnie w środku ściska i nie chce puścić, nic już nie jest tym, czym było. Ten kawałek zakrzywia promienie słońca i przekształca rzeczywistość. I chociaż Darius chyba się lekko pomylił podczas tego utworu, to nic, nic, nic.
Na bisy dostaliśmy Controlling Crowds, Bullets, So Few Words i Pulse. Ale to nie był koniec. Najpierw tylko Pollard i jego gitara i przepiękne "Remove" (poniżej video ze studia udostepnione przez Juliana na myspace), a potem Dave i Harris uraczyli nas wersją "Again" unplugged...
Pięknie.

Cieszy też to, że muzycy nie są gwiazdami tylko artystami i po koncercie można zamienić kilka słów z każdym z nich. Pollard stał na mrozie w cienkim płaszczu chyba z pół godziny, rozmawiając, podpisując płyty, koszulki, plakaty, pozując i na dodatek "załatwiał" autografy od Marii Q...
Tak to jest, raz pójdziesz na koncert Archive i już po tobie... ;-)

Remove

Julian | MySpace Wideo

Weekend z Wampirami.

2010-01-05T23:07:00.008+01:00

Za parę dni, 11 stycznia, oficjalna premiera nowego krążka amerykańskiej grupy Vampire Weekend. Album nosi tytuł "Contra" i jest to drugi, po debiutanckim, studyjny album tego zespołu.
Albumu można już słuchać na oficjalnej stronie oraz na profilu zespołu w MySpace.
Po pierwszym przesłuchaniu mogę powiedzieć, że są duże szanse na to, by "Contra" powtórzyła sukces debiutanckiej płyty.
Muzyka świeża, ciepła, optymistyczna, w sam raz na zimowe smutki.

Poniżej playlista:

córka marnotrawna

2010-01-04T21:16:00.026+01:00

mogłam mieć wciąż 28 lat
być szczęśliwa
jak w reklamach
w domu z ogródkiem
i dwójką dzieci

ale się nie złożyło

zaraziłam się
śmiertelnym wirusem
starości
mam 70 lat
chociaż nie wyglądam
i kłopoty z zaśnięciem

jakoś to zleci
a wtedy
zostanie po mnie
tylko krzesło
puste po samą podłogę

bezbrzeże smutku morze absurdu

2010-01-01T18:12:00.004+01:00

"Notatka

Chciałabym umrzeć przed tobą, mówiła zawsze z miłością.
To jej się udało trzy lata temu.
Teraz on siedzi w płaszczu i kapeluszu na toalecie.
Wszystkie wspólne rzeczy zawinął w papier gazetowy i spakował do pudeł, jego mieszkanie wygląda jak pusta hala fabryczna. Jedzenie dostaje z miejskiej jadłodajni. Przeważnie po posiłku musi wymiotować. Jeśli nie, przechadza się parę kroków wokół domu. Nie czyta gazet ani książek, nie słucha już też muzyki. Za oknem jest dzień albo noc.

Dzisiaj ona umarła po raz 1080. On siedzi w toalecie i pisze w małym notesiku: Chciałbym umrzeć przed tobą. "

Aglaja Veteranyi, "Uprzątnięte morze, wynajęte skarpety i pani Masło", Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2005.

Czytam te poetyckie miniaturo-notatki i poddaję się. Zalewa mnie jak ocean, fala za falą, bezmiar absurdu, niepokoju, brzydoty, chłodu, okrucieństwa, które jednocześnie są straszliwym smutkiem i wołaniem o pomoc. O rozwikłanie splątanych myśli, które przeszkadzają normalnie żyć. Nie ma tutaj "przegadanych" historii, nie ma nadmiaru słów. Jest ból prosty jak stół, wypowiedziany wprost, z dziecięcą szczerością. Każdy wers jest śmiercią, Bóg jest leniwcem i nie panuje nad światem, ludzie zmieniają się w przedmioty, a rzeczy martwe nabierają cech ludzkich. Otaczający świat jest nierzeczywisty i wrogi. Trzeba go zbudować z obrazoburczego i surrealistycznego języka, na nowo, takim, jaki jest naprawdę, gdzie czas zamarzł i nie uleczył ran, gdzie między ludźmi jest już tylko pustka i milczenie.
Nie wiem, czy kiedykolwiek otrząsnę się z tych słów.
Aglaja za swą wrażliwość zapłaciła najwyższą cenę.

scared to life

2009-12-28T23:44:00.013+01:00

od urodzenia
skazana na śmierć
jestem mała jak
drewniany regał

nigdy
nie słyszałam
jak bije mi serce
ale umiem udawać

umiem
być czymkolwiek kimkolwiek
i obojętnie z kim

Lunatic Soul

2009-12-26T20:36:00.136+01:00

Wprawdzie album ukazał się ponad rok temu, w październiku 2008, ale mój zachwyt nad tym projektem nadal utrzymuje się na tym samym poziomie.
Autorem projektu jest Mariusz Duda, basista i wokalista z Riverside. Można zatem było się spodziewać "powtórki z rozrywki". Na szczęście - być może stało się to również dzięki udziałowi znakomitych muzyków z Indukti oraz Quidam - otrzymaliśmy album - prawie koncepcyjny - w zupełnie nowym stylu, choć moim zdaniem całkowicie odseparować tejże muzyki od rocka progresywnego nie można (patrz utwór Lunatic Soul), mimo KOMPLETNEGO braku na płycie gitary elektrycznej i deklaracji Dudy, że materiał nic wspólnego z tym nurtem nie ma. Wystarczy wziąć pod uwagę chociażby sam styl śpiewania Dudy, który od razu nasuwa skojarzenia z wokalem np. Barretta z Pendragon czy Magginiego z Clepsydry, no, i nastrój wykreowany na płycie.
Nieobecność gitary elektrycznej wcale nie zubożyła materiału, królują gitary akustyczne i basowe, również instrumenty perkusyjne mają swój istotny udział, jest fortepian, flet, Duda chwalił się nawet użyciem afrykańskiej kalimby oraz chińskiego quzheng.
Na płycie słychać ambient, sporo progresywnych, folkowych, orientalnych i psychodelicznych brzmień. Inspiracją dla Dudy była twórczość Dead Can Dance, Hedningarny, Petera Gabriela, Briana Eno, Sigur Ros. Na pierwszy "rzut ucha" wydaje się, że od DCD i Hedningarny Duda wziął neofolkowe brzmienia, a Peter Gabriel zaraził go eklektyzmem i wielokulturowością.
Ciekawa jest sama kompozycja płyty: materiał - o stopniowanym napięciu - zamknięty jest klamrą stworzoną z pierwszego i ostatniego utworu, "Prebirth" to jakby kontynuacja "Waiting For The Dawn", koniec jest początkiem, tutaj również w sensie metaforycznym: „To opowieść o podróży w zaświaty i możliwości ponownego narodzenia” – mówi Duda o swoim projekcie.
Wystarczy zapalić świece, założyć słuchawki na uszy i oddać się tej mrocznej podróży do krainy śmierci: "To będzie orientalno-transowo-psychodeliczno-słowno-muzyczna podróż przez mrok gęsty jak smoła, przez który może przejść, albo raczej przepłynąć, tylko… obłąkana dusza" [Mariusz Duda].
Polecam wywiady z Mariuszem Dudą:
Jestem troszeczkę skażony orientalnie
Po raz pierwszy zdany jestem tylko na siebie
O samym projekcie warto poczytać na stronie Lunatic Soul

Krótko mówiąc, jestem pod dużym wrażeniem jakości oraz brzmieniowej różnorodności materiału na tym albumie. Oniryczna, tajemnicza, mroczna, hipnotyzująca, soczysta, poruszająca, taka jest ta muzyka.

Poniżej tytułowy utwór, który wraz z "Out On a Limb" oraz "The Final Truth", należy do moich ulubionych na tej płycie.

A tutaj, w odtwarzaczu Grooveshark, można przesłuchać cały album.

2009-12-23T15:20:00.005+01:00

firanki zawieszone
pierniczki udekorowane
zupa grzybowa gotowa
karp zastyga w galarecie
sernik czeka na polewę
śledzie zamarynowane
kanapa wyprana
dom posprzątany
choinka ubrana
pasztet skończony
życzenia rozesłane

tylko ten chłód
jest nie do zniesienia

ale "To nic, to nic, powiedziałem sobie, nic nic"*
Święta przecież Święta

*"Moskwa Pietuszki", Wieniedikt Jerofiejew.

life is immense*

2009-12-19T19:28:00.023+01:00

mówisz
życie jest zbyt duże

moje jest
ściśnięte jak pięść
co trafiać chce
wciąż w prawy policzek

czas kołem się toczy
zęby przekładni wbijają się w kark
do krwi

ciąży krzyż na krzyżu
gdy dégringolade po równi pochyłej
ściąga mnie tam gdzie moje miejsce
a ci bez winy znów rzucają kamieniami

życie jest zbyt duże
to dlatego wciąż śnię
że tonę

*"Leggenda del pianista sull'oceano [1900: człowiek legenda]", reż. Giuseppe Tornatore

2009-12-17T22:55:00.002+01:00

a jednak czasami
chciałabym nie móc
żyć bez kogoś

Oto stoję przed tobą w deszczu ciała

2009-12-12T23:08:00.018+01:00

Eda Ostrowska to poetka mało rozpowszechniana i chyba niedoceniona.
"Oto stoję przed tobą w deszczu ciała" to jej jedyna powieść, wydana w 1983 roku przez Iskry, jednokrotnie, bez wznowień. Szkoda, bo dostęp do tej pozycji jest mocno ograniczony. W uproszczeniu, to "wewnętrzna" historia, pamiętnik narkomanki, uzależnionej od "polskiej heroiny" ze słomy makowej.
Przeczytałam ją, będąc jeszcze w liceum i do tej pory pamiętam ból i rozpacz krzyczące z każdego zdania. Nie jest to typowa powieść, język tej prozy jest wybitnie poetycki, najeżony zmysłowymi metaforami, narkotyczno-onirycznymi wizjami, miejscami jest gonitwą myśli, przypomina pismo automatyczne popularne u francuskich surrealistów.
Eda na zawsze naznaczyła moje widzenie świata. Może dlatego ją pokochałam, bo jest w niej trochę Poświatowskiej, trochę Cendrarsa, trochę Plath...

"12.04.80 r.
Wróciłam, trawa nie obróciła się w zieleń, we krwi rozpacz, nie moja, rozpędzonej planety, nie umiem nazwać czerni w uciekających żyłach - dopóki żyć będę, będę martwa, choć kwiaty będą świtać krwią, choć kwiaty będą rosnąć krwią, choć kwiaty będą pachnieć krwią, malować krwią, śnić krwią, przesuwać ławki, biec... Boże!, ile jest nieb dla kwiatów, a ile dla ludzi?... całować krwią, krwią, krwią, włosy uwodzić w słońcu, chować siebie na uśmiech w ściętej brzozie[...]."

"20.10.80 r.
[...]Czuję się pusta, głębinowa, dudnię i nie widzę innego porozumienia między mną a światem jak poprzez metal i pragnienie chwili.
Mam świat ogromny: łańcuchy górskie przecinają linie papilarne dłoni, chałupki chodzą po proszonym, ale mają w sobie dużo ciepła i niebieskich koralików, za które można kupić wszystkie wsie i bydło, i nadto szczęśliwość białych kwiatów, które z ufnością poddają się wodzie.
W moim świecie Muzyka jest Ciszą, są też symfonie, koncerty i czuby drzew.
Agresja lodówki i nocnego budzika w mój świat jest tak udokumentowana i silna, że paraliżuje uszy, które kochają widzialność, szum drzew w misie żywiołów i niski głos Piotrka, szanujący obrzędową ciszę lasu.
Zaciskam oczy, trzymam się kurczowo zrudziałego kota, a sprzęty, lalki, szpilki, sondy cisną się do porów mego ciała, zagłuszają szum drzew w latrynie aorty.
Rzeczy odbieram jako coś, co chce mnie zniszczyć, wypełnić sobą, zamknąć w lakierze, kształcie buta i połysku.[...]
Jestem z drewna i bodźca, a świat pulsuje, okrutny i agresywny. Boję się, że jeśli tak będzie dalej, ja umrę, a świat skryje się w drzewach i szumieć będzie pastelowo".

"Lublin, ...03.81 r.
[...] Siedzę biała,podłużna, bezmyślna, czuć mnie smutkiem i krzykiem rozkładającego się jeziora. Umieram, obsuwa się ciało, cicho, panicznie, żurawie pikietują niebo, czuję ciężar, bezwład opadających piersi[...]. Umrę i skokiem w dół, w czerwone udręczenie zabiję w sobie już w ustach nie rozbudzone dziecko.[...]"

Słowa Edy zapadają w pamięć, oto ona, obnażona, samotna, rozdrapana krwawiąca rana.

Źródło zdjęć: www.digart.pl

Perfect Sunday Lemon Cake

2009-12-11T22:49:00.007+01:00

Mam ochotę na prawdziwy niedzielny poranek.
Taki bez budzika i patrzenia na zegarek. Wstaję, jak już się wyśpię. Najpierw gorąca kąpiel, potem cappuccino i kawałek cytrynowego ciasta.

Najprostsze na Świecie Ciasto Cytrynowe:

Potrzebne:
jedna cytryna, cztery jajka, jedna szklanka cukru pudru, półtorej szklanki mąki, jedna łyżka kisielu cytrynowego w proszku, pół szklanki oleju, łyżeczka sody oczyszczonej, ewentualnie zapach cytrynowy.

Przygotowanie:
Jajka w całości zmiksować z cukrem, dodać olej, zapach, otartą skórkę z całej cytryny, wyciśnięty sok z połówki cytryny, mąkę, kisiel i sodę (albo proszek do pieczenia. Wszystko dokładnie wymieszać i wylać do formy (tortownica około 22 cm średnicy albo keksówka). Do ciasta można wrzucić pokrojone w kostkę jabłka, brzoskwinie albo suszone owoce. Nagrzać piekarnik do 180 stopni i upiec. Upieczone ciasto odstaje od brzegów formy. Podawać z bitą śmietaną i wiórkami gorzkiej czekolady.

W idealną niedzielę musi być czas na nordic po lesie, wytarmoszenie psa i książkę przy kubku zielonej herbaty. A popołudnie...niedzielne popołudnie jest zawsze leniwe i "wytatuowane" poniedziałkiem... Drzemka z kotem na sofie i wieczorny film powinny pozwolić o nim na chwilę zapomnieć.

Zdjęcia - www.strykowski.net

dead angel

2009-12-08T19:53:00.009+01:00

obrastam kurzem
kotami paprochami
nieruchoma jak nagrobek
postawiony dawno marzeniom
o Afryce

wiem
z tobą wszystko byłoby możliwe
może nawet dałabym radę wzdychać
z prawdziwej miłości

nie przecieraj jednak granitowych kantów
niepotrzebne mi ani światło ani uniesienia
ani własne zmartwychwstanie

więc nigdy więcej
nie budź we mnie nadziei

closer

2009-12-03T21:37:00.002+01:00

Nie będzie dobrze.
To nic.

Nie dbam o siebie.

Wyspy Szczęśliwe - Fuerteventura

2009-12-01T22:06:00.027+01:00

"A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu".
[K.I. Gałczyński]

Islas Canarias nie są trendy: "A po co ty tam lecisz? Tam nic nie ma!"
A przecież są to opisywane w starożytności Wyspy Szczęśliwe - mimo że naznaczone pechową 13, bo tyle właśnie wysepek liczy archipelag - od 2009 roku uznane za rezerwat biosfery UNESCO.
Mnie zaczarowały zwłaszcza dwie, Lanzarote i Fuerteventura, jedna kompletnie inna od drugiej. Ale to na Fuerte chcę wrócić, nie zobaczyłam wszystkiego, czas mi umknął jak we śnie. Znaleźć tu można i słońce i deszcz, morską bryzę i palący żar, wiatr, ocean, góry, wydmy, wulkany, krajobrazy rodem z Marsa albo i końca świata.

Przytulny domek z małym ogródkiem, na śniadanie rozpływający się w ustach jamon, bielutki kozi ser, świeże bułki i marmolada z pomidorów, potem plażowanie na wietrznym, pustynnym, prawie bezludnym wybrzeżu Corralejo, kolorowe żagle kitesurferów, owoce morza i ryby, krwista tagliata z rukolą w restauracji Azzurro w El Cotillo w towarzystwie regionalnego pysznego wina Castillo de Liria , jednym słowem dolce far niente, sangria, wyciszenie, książki, muzyka i krystaliczny szmaragdowy Atlantyk z czarnymi wulkanicznymi klifami, to właśnie moje ulubione wspomnienia, do tego chcę wrócić.

Fuerteventura jest drugą co do wielkości, najrzadziej zaludnioną i najbardziej dziką z Wysp Kanaryjskich, ale mewy są tutaj grubaśne i sprytne, tak jak wesołe bure wiewiórki niedaleko Betancurii, jedzące prosto z ręki.

Półwysep Jandia z Morro Jable to chyba najbardziej "turystyczne" miejsce na wyspie, ale, paradoksalnie, to właśnie niedaleko stąd jest koniec świata - Cofete - dzika pustelnia z opuszczoną osadą, małym zapiaszczonym cmentarzem i złowieszczą białą sylwetką willi Gustava Wintera u podnóża monumentalnych gór.

Brunatne pustkowia urozmaicają samotne wiatraki gofio; Fuerteventura oznacza mniej więcej "silny wiatr". I tak żałuję, że nie zrobiłam tego, co planowałam przed wyjazdem na wyspę: marzyłam o niekończących się wędrówkach po opustoszałych kozich pastwiskach, o wejściu na Tindayę, o zapadnięciu się w biały piasek wydm na Corralejo.

Nie zdążyłam zapisać w sobie Fuerteventury, pozwoliłam jej uciec piaskiem przez palce.

*Autorem większości zdjęć jest Dominik. Dziękuję.
Nie zgadzam się na kopiowanie zdjęć i wykorzystywanie ich w innych mediach i serwisach.

Session 2 - The Herbaliser Band

2009-11-29T18:36:00.009+01:00

Tak, wiem, wiele osób może teraz zakrzyknąć z zażenowaniem: przecież to hip-hop! Niestety, przez wiele osób tak właśnie kojarzone są wydawnictwa wytwórni !K7 oraz Ninja Tune (z którą to The Herbaliser związani byli od początku kariery). A tutaj, na Session 2, mamy do czynienia z prawdziwą acid-jazzową energią! Hip-hop owszem, ale znajdziemy tu również jazz, funk & groove, a nawet pop.
The Herbaliser postanowili nagrać swoje najlepsze kawałki w instrumentalnej wersji niemal bigbandowej i wyszło to naprawdę nieziemsko. Jest to niejako kontynuacja pomysłu zrealizowanego w 2000 roku pod tytułem "Session One".
Świetna optymistyczna muzyka na wstrętne grudniowe wieczory, przy niektórych utworach nogi same podrygują :-).
Dla zainteresowanych poprawieniem sobie nastroju zamieszczam poniższy odtwarzacz, gdzie można przesłuchać całą płytę.

getting old losing soul

2009-11-28T00:04:00.013+01:00

wciąż w tym samym miejscu
w betonie po kolana
ściany przechylają się
i wrastają mi w zgarbione plecy
nie wydostanę się

klatka jest mną
ręce zżelaziały w pręty
pordzewiały od łez
wsiąka we mnie noc i krew

nie zaznam spokoju
wciąż muszę patrzeć
szeroko otwartymi oczyma

nie podchodź
za późno
jestem puszką pandory

*obraz pochodzi ze strony www.beksinski.com.pl

Friday chocolate & rum cake

2009-11-25T23:05:00.011+01:00

Uwierzcie mi, są ciasta, które zawsze wychodzą. Są jednocześnie łatwe i szybkie w przyrządzeniu. Ale przede wszystkim, co najważniejsze, zawierają w sobie element szczęściogenny: CZEKOLADĘ!
I aromat rozchodzący się po całym domu. Jednym z awaryjnych i właściwie moich ulubionych jest ciasto rumowo-czekoladowe z gruszkami.

Potrzebne:
duża prostokątna blacha, papier do pieczenia, 6 twardych gruszek, 150 g roztopionego i ostudzonego masła, 150 g cukru, 3 jajka, 300 g mąki, 2 łyżeczki proszku do pieczenia, 125 ml mleka, 100 g posiekanej gorzkiej czekolady, 1 łyżka rumu, zapach rumowy, 4 czubate łyżki płatków owsianych, 1 łyżeczka cynamonu, 1 łyżeczka gałki muszkatołowej, 1/2 łyżeczki chili, bułka tarta, cukier puder lub 1 tabliczka gorzkiej czekolady w całości.

Wykonanie:
Jajka w całości zmiksować z cukrem, wsypać przesianą mąkę z proszkiem, dołożyć masło, czekoladę, mleko, rum, płatki owsiane, przyprawy, zapach. Wymieszać dokładnie.
Blachę wyłożyć papierem. Obrać gruszki i pokroić w niezbyt małe kawałki. Nagrzać piekarnik do 180 stopni. W tym czasie kawałki gruszek obtaczać w bułce tartej i gęsto układać na blasze. Na koniec wylać na nie ciasto, wyrównać. Piec około 45 minut. Czas pieczenia zależy od wielkości blachy, im większa blacha tym niższe ciasto i krótszy czas pieczenia.
Na gorące ciasto można pokruszyć tabliczkę gorzkiej czekolady, rozpuści się na wierzchu i zastygnie. Można tez posypać wierzch ciasta cukrem pudrem.
Ciasto jest pulchne, aromatyczne, a dzięki owocom lekko wilgotne. Chili dodaje ostrego posmaku. Do tego już tylko kieliszek nalewki albo koniaku i ... relaks.

BLUSZCZ

2009-11-21T23:54:00.015+01:00

W październiku minął rok jak reaktywowano magazyn dla kobiet "Bluszcz", który pierwotnie ukazywał się w latach 1865-1939 jako tygodnik, będąc wtedy jednym z najbardziej prestiżowych wydawnictw dla kobiet. Na jego elitarność z pewnością miały wpływ publikacje takich autorów jak Gałczyński, Asnyk czy Orzeszkowa. Pierwszą redaktorką naczelną była poetka Maria Ilnicka.
Piszę o tym nie bez powodu. Przez lata próbowałam znaleźć dla siebie jakieś kobiece czytadło, bezskutecznie; w obecnych na rynku magazynach irytowały mnie wydumane artykuły o kosmetykach (nigdy sobie żadnych z nich nie kupiłam), "hajendowe" przepisy kulinarne dla żądnych egzotycznych wrażeń (z powodu niemożności zakupu większości składników nigdy żadnego nie wypróbowałam), ekskluzywne sesje modowe, a w działach "kultura" recenzje ograniczające się jedynie do "popowych" i szczególnie promowanych w mediach pozycji. Właściwie mało treści, dużo zdjęć i reklam. Kupowałam takie czasopismo, oglądałam kolorowe obrazki, czytałam 2-3 felietony i jeden wywiad i czasopismo lądowało w koszu. Wyrzucone pieniądze, nie mówiąc o papierze.
Spotkałam jednak "Bluszcz". Przyzwyczajona do magazynów typu "Mój Styl", "Pani", "Zwierciadło", kartkując "Bluszcz" poczułam zmieszanie, ujrzałam bowiem magazyn dla kobiet oparty jedynie na słowie pisanym!
Nie kłuje w oczy reklamami (reklam całostronicowych w ostatnim numerze naliczyłam 9 na wszystkich 172 stron), szata graficzna utrzymana jest w miłym dla mojego oka stylu retro, a co najważniejsze jest naprawdę "do poczytania": mnóstwo recenzji książek, fragmenty powieści, opowiadania, limeryki, felietony, wspomnienia, a nawet zagadki kryminalne do samodzielnego rozwiązania. Wszystko okraszone ilustracjami (tak, ilustracjami, nie fotografiami), głównie autorstwa Haliny Kuźnickiej. I, w co trudno uwierzyć, nie spotkacie tutaj żadnych tak zwanych celebrytów.
Z magazynem na stałe współpracują Bogusław Wołoszański, Dawid Rosenbaum, Izabela Szolc, Katarzyna Grochola, Marcin Brykczyński, Joanna Chmielewska, Bohdan Butenko, Juliusz Machulski, Janusz L. Wiśniewski, Henryk Sawka i wielu innych.
Można się spodziewać, że nie jest to superambitne opiniotwórcze czasopismo, ale chyba nie miało nim być, w punktacji od 1 do 10, daję mu 8. Z pewnością zapełnia pewna lukę na rynku wydawnictw dla kobiet.
Mam jedynie nadzieję, że pismo przetrwa na rynku bez cyklicznych kampanii reklamowych w mediach, bez gratisowych torebek, próbek, bransoletek, hitów disco i setki reklam wewnątrz.
Polecam wszystkim tym, które lubią czytać, niekoniecznie zawsze i wszędzie Noblistów.

Archive, Live in Wrocław, 06.02.2010

2009-11-21T00:01:00.007+01:00

Wprawdzie na oficjalnej stronie ani na myspace nie ma jeszcze takiej informacji, ale polskie źródła podają, że 6 lutego 2010 Archive ponownie przyjedzie do Polski zagrać live. Tym razem pojawią się we Wrocławiu w Wytwórni Filmów Fabularnych w ramach cyklu "wROCKfest prezentuje".
Nie wiem jeszcze, kto jest organizatorem koncertu. Trochę teraz żałuję, bo wolałabym jechać na koncert do Wrocławia niż do Poznania, ale cóż, nie było do końca wiadomo, czy zagrają czwarty koncert z rzędu w tym sezonie w naszym smutnym kraju.
A biletów na styczniowy koncert w Poznaniu już nie ma...
Zatem kto chciałby zobaczyć Archive na żywo, a zaręczam, że warto, niech się długo nie zastanawia nad zakupem biletów na wrocławski koncert. Cena biletu to około 120 złotych.

Chyba stałam się psychofanką... ;-)

November dawn

2009-11-20T23:39:00.008+01:00

"Najbardziej nienawidzimy tych, których najdotkliwiej skrzywdziliśmy. Boimy się tej naszej winy jak diabli".

pomyliłam się
nie będę cię kochać
nie zamieszkam w domu
który kupiłeś
dla mnie
nie będziemy wybierać koloru pościeli
pomyliłam się

nie tęsknię nie wyczekuję
nie podzielam
tylko mnie mdli
na twój głos w słuchawce
przewracam oczami

czasem mi przykro
że serce mam czarne jak noc

*Cytat pochodzi z reportażu M. Łuszczyny, "Bluszcz", nr 14, Listopad 2009, str. 121.

The Resistance - Muse

2009-11-12T22:05:00.023+01:00

Tak, podoba mi się. Dosyć.
Prawie w takim samym stopniu jak "Origin of Symmetry" i "Black Holes and Revelations" (to moje dwa ulubione albumy studyjne Muse).
Podoba mi się między innymi dlatego, bo jest różnorodna i słyszę wiele dobrych wpływów na tej płycie. Wyraźnie słychać na nim inspirację twórczością Queen, od pierwszego przesłuchania trudno tego nie zauważyć ("Resistance", "United States of Eurasia"). Trudno też nie dostrzec wpływów Depeche Mode, np. w utworze "Uprising" czy "Undisclosed Desires", ten ostatni natychmiast stał się jednym z moich ulubionych z tej płyty. Z kolei w utworze "Unnatural Selection" - nie wiem, czy słusznie - słyszę brzmienia System of a Down.
Cóż, zarówno Depeche Mode, SOAD, jak i Queen to z pewnością dobre źródło inspiracji. Chociaż moim zdaniem "The Resistance" momentami niebezpiecznie "trąca" popem: "Uprising", mimo całej swojej "rockowej elektroniki" z powodzeniem, przy dość uporczywej promocji w Radio Zet ;-), mógłby stać się "przebojem".
Muszę się też przyznać, że najbardziej wzięło mnie trzyczęściowe symfoniczne "Exogenesis", ale cóż, proszę wybaczyć tutaj kompletny brak obiektywizmu, w końcu najdłużej w moim sercu siedzi rock progresywny (a tylko na marginesie dodam, że nie sposób nie zauważyć w trzeciej części natarczywego i celowego, zdaje się, podobieństwa do Sonaty Księżycowej Beethovena).
Chciałabym jednak móc w końcu zobaczyć ich na koncercie, przecież podobno jest to jeden "z najbardziej ekscytujących zespołów koncertowych na świecie"...No, i te teorie spiskowe... :-D

Poniżej, dzięki serwisowi Grooveshark, zamieszczam listę odtwarzania The Resistance: